دل نوشته های دل‌ آرام

تو را از تو ربوده اند، و این تنهایی ژرف است...!

RSS

زیبای بی چهره ..!

تعداد بازدید:

اینجا چشمی ست که میشنود و نگاهی ست که سخن میگوید .. در سکوت یک درد!

و این درد سکوت ، ذهن پرهیاهو و نگاه پرکلامم را خود معنی میکند ! هیچ حرفی بر این دردجانگداز

ندارم! جز اینکه بگویم ...!!       

همان دشنه که دست مست دادیم

سبب شد هرچه را از دست دادیم


***

ﺍﺯ ﺍﯾﻦ ﺳﺮﺯﻣﯿﻦ ﺑﺮﻭﯾﺪ! ﻣﺎ ﻫﺮﮔﺰ ﺩﺧﺘﺮﺍﻧﻤﺎﻥ ﺭﺍ ﺯﻧﺪﻩ ﺑﻪ ﮔﻮﺭ ﻧﮑﺮﺩﻩ ﺑﻮﺩﯾﻢ .ﺍﯾﻦ ﺷﻤﺎ ﺑﻮﺩﯾﺪ ﮐﻪ ﺑﺎ ﻟﻬﺠﻪﯼ

ﺷﻤﺸﯿﺮ ﻣﯽﺧﻮﺍﻧﯿﺪ ﻭ ﺯﻧﺎﻥ ﺑﻪ ﭼﺸﻤﺘﺎﻥ ،ﮐﻨﯿﺰﮐﺎﻧﯽ ﺩﺭ ﻣﺪﺍﺭِ ﻣﻄﺒﺦ ﻭ ﺑﺴﺘﺮ ﺑﻮﺩﻧﺪ . ﭼﮕﻮﻧﻪ ﻫﺮ ﺭﻭﺯ ﺑﻪ

ﮐﻒِ ﺩﺳﺖﻫﺎﯾﯽ ﮐﻪ ﻗﺎﺗﻞِ ﺯﯾﺒﺎﯾﯽﺍﻧﺪ ﺧﯿﺮﻩ ﻣﯽﻣﺎﻧﯿﺪ ﻭ ﮐﻮﺩﮐﺎﻧﺘﺎﻥ ﺭﺍ ﻧﻮﺍﺯﺵ ﻣﯽﮐﻨﯿﺪ ﺑﺎ ﺁﻥﻫﺎ؟

ﺩﺳﺖﻫﺎﯾﯽ ﮐﻪ ﺁﺭﺍﯾﺶِ ﺯﻧﺎﻥ ﺭﺍ ﺑﺎ ﺍﺳﯿﺪ ﺍﺯ ﺻﻮﺭﺕﻫﺎﺷﺎﻥ ﭘﺎﮎ ﻣﯽﮐﻨﻨﺪ ﺗﺎ ﮐﺸﻮﺭﯼ ﺑﺎ ﻣﺮﺩﻡِ ﺑﯽﭼﻬﺮﻩ

ﺑﺴﺎﺯﻧﺪ. ﺍﺯ ﺍﯾﻦ ﺳﺮﺯﻣﯿﻦ ﺑﺮﻭﯾﺪ! ﻣﺎ ﻗﺮﻥﻫﺎﺳﺖ ﺩﺭ ﺍﻗﯿﺎﻧﻮﺱِ ﺍﺳﯿﺪ ﺯﻧﺪﮔﯽ ﻣﯽﮐﻨﯿﻢ. ﮐﺎﺳﻪﯼ ﺍﺳﯿﺪﺗﺎﻥ

 از ﻧﯿﺰﻩﯼ « ﭼﻨﮕﯿﺰ» ﻭ ﻗﺪﺍﺭﻩﯼ « ﺍﺳﮑﻨﺪﺭ» ﺧﻄﺮﻧﺎﮎﺗﺮ ﻧﯿﺴﺘﻨﺪ. ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ ﺍﺯ ﺧﺎﮐﺴﺘﺮِ ﺧﻮﺩ ﺑﻪ ﺩﻧﯿﺎ ﻣﯽﺁﯾﯿﻢ 

ﻭ ﺯﻥﻫﺎﯼ ﺯﯾﺒﺎﯼ ﺩﯾﮕﺮﯼﺩﺭ ﺍﯾﻦ ﺳﺮﺯﻣﯿﻦ ﻫﺴﺘﻨﺪﮐﻪ ﺑﺎ ﮔﯿﺴﻮﯼ ﺭﻫﺎ ﺩﺭ ﺑﺎﺩﺷﺎﻥ ﭘﺮﭼﻢ ﺑﺴﺎﺯﻧﺪ .

- ﯾﻐﻤﺎ ﮔﻠﺮﻭﯾﯽ -

.....................................................................................................


ﺑﺎﺍﺟﺎﺯﻩ ﺁﻗﺎﯼ ﺭﻭﺣﺎﻧﯽ ﮐﻪ ﺷﻨﯿﺪﻩ ﻣﯿﺸﻮﺩ ﺩﻭ ﺭﻭﺯ ﺭﺍ
ﺑﺮﺍﯼ .....ﻋﺰﺍﯼ ﻋﻤﻮﻣﯽ ﺍﻋﻼﻡ ﮐﺮﺩﻧﺪﺑﺎ ﮐﺴﺐ ﺍﺟﺎﺯﻩ

ﺍﺯ ﻃﺮﻑ ﺗﻤﺎﻡ ﺯﻧﺎﻥ ﺳﺮﺯﻣﯿﻨﻢ ، ﻭ ﺗﻤﺎﻡ ﺯﻧﺎﻥ ﻭ
ﺩﺧﺘﺮﺍﻥ ﺍﺻﻔﻬﺎﻥ ﻭ ﻗﺮﺑﺎﻧﯿﺎﻥ ﺍﯾﻦﺣﺎﺩﺛﻪ ﺷﻮﻡ ﯾﮏ ﻋﻤﺮ ﺭﺍ

ﻋﺰﺍﯼ ﻋﻤﻮﻣﯽ ﺍﻋﻼﻡ ﻣﯿﮑﻨﻢ.
ﯾﮏ ﻋﻤﺮ ﻋﺰﺍﯼ ﻋﻤﻮﻣﯽ ﺑﺮﺍﯼ ﺗﻤﺎﻡ ﻗﺮﺑﺎﻧﯿﺎﻥ

ﯾﮏ ﻋﻤﺮ ﻋﺰﺍﯼ ﻋﻤﻮﻣﯽ ﺑﺮﺍﯼ ﺗﻤﺎﻣﯽ ﺯﻧﺎﻥ ﻭ ﺩﺧﺘﺮﺍﻥ ﺍﺻﻔﻬﺎﻥ

ﯾﮏ ﻋﻤﺮ ﻋﺰﺍﯼ ﻋﻤﻮﻣﯽ ﺑﺮﺍﯼ ﺗﻤﺎﻣﯽ ﺯﻧﺎﻥ ﻭ ﺩﺧﺘﺮﺍﻥ ﺳﺮﺯﻣﯿﻨﻢ

ﻋﻤﺮﯼ ﮐﻪ ﺩﺭ ﻻﺑﻼﯼ ﻭﺣﺸﯿﮕﺮﯼ ﻭ ﻣﺮﺩ ﺳﺎﻻﺭﯼ ﻭ ﺩﺭ ﺳﮑﻮﺕ ﮔﻮﺷﺨﺮﺍﺵ ﺩﻭﻟﺘﻤﺮﺩﺍﻧﻢ ﻗﺮﺍﺭ ﺍﺳﺖ تمامی

ﺭﻭﺯﻫﺎﯼ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺑا ﺗﺮﺱ ﻭ ﻧﮕﺮﺍﻧﯽ ﻭ ﻏﻢ ﺳﭙﺮﯼ ﮐﻨﺪ. ﯾﮏ ﻫﻔﺘﻪ ﮔﺬﺷﺖ ، ﺍﻣﺎ ﻫﯿﭻ ﺻﺪﺍﯾﯽ ازهیچ کسی

ﺩﺭ ﻧﯿﺎﻣﺪ.ﻧﻪ ﻫﻨﺮﻣﻨﺪﺍﻥ ﻭ ﺷﺎﻋﺮﺍﻥ ﻭ ﻭﺭﺯﺷﮑﺎﺭﺍﻥ ﻧﻪ ﺣﺘﯽ ﮐﺎﺭﮔﺮﺩﺍﻧﺎﻥ ﻭ ﺑﺎﺯﯾﮕﺮﻭ ﻭﺭﺯﺷﮑﺎﺭﺍﻥِ زن . نه رجال

ﺳﯿﺎﺳﯽ ﺭﺩﻩ ﺑﺎﻻﻧﻪ ﻓﺮﺍﺧﻮﺍﻧﯽ ﺑﺮﺍﯼ ﺷﻬﺮﻫﺎ ﺩﺍﺩﻩ ﺷﺪﺣﺘﯽ ﺩﺭ ﺩﻧﯿﺎﯼ ﻣﺠﺎﺯﯼ ﻫﻢ ﺻﺪﺍﯼ این بزرگان را

ﻧﻤﯿﺘﻮﺍﻥ ﺷﻨﯿﺪ ﻧﻪ ﺣﻤﺎﯾﺘﯽ ﻧﻪ ﺗﺠﻤﻌﯽ!ﺳﻮﺧﺘﻢ ﺳﻮﺧﺘﻢ ﺍﯾﻨﺒﺎﺭﻧﻪ ﺍﺯ ﺍﺳﯿﺪ ﺍﺯﺍﯾﻦ ﻫﻤﻪ بی تفاوتی ، از

ﺍﯾﻦ ﻫﻤﻪ ﺑﯽ ﻏﯿﺮﺗﯽ ﻭﺍﯼ ﮐﻪ ﺯﻧﺎﻥ ﺍﯾﻦ ﻣﺮﺯ ﻭ ﺑﻮﻡ ﭼﻪ ﻗﺪﺭﻣﻈﻠﻮﻡ ﻭ ﺑﯽ ﭘﻨﺎﻫﻨﺪﻋﮑﺴﻬﺎﯼ زنان کوبانی

که ﺑﺎ ﺍﺳﻠﺤﻪ ﺑﻪ ﻧﺒﺮﺩﺩﺷﻤﻦ ﻣﯿﺮﻭﻧﺪﻫﻤﻪ ﺟﺎ ﻫﺴﺖ ﻭ ﻫﻤﻪ ﺣﻤﺎﯾﺖ ﻣﯿﮑﻨﻨﺪاﻣﺎ،زنان سرزمین من فقط

به  آنها حمله میشودنه با گلوله که با اسید و همه ساکتند...

 - تهمینه میلانی -






                                      

ارسال شده توسط دل آرام در دوشنبه 1393/08/5 | نظرات ()

 

رد پای سایه ..

تعداد بازدید:

درگیر میشوی و میمانی ،در برابر پرسش و پاسخی که برای بازگو کردنش مجبوری به زوایای تیره و

تاریک روح ات قدم بگذاری
...عدم آمادگی، خود نشئات گرفته از ترسی موهوم و مجعول است کــه

چون سایه نفس به نفس با تو دویده !
خب من آدم رفتن نیستم!  اصلا اگر ماهی میشدم ،میشدم

ماهی تُنگِ یکی از این ماهی های آکواریوم برخلاف آن ماهی سیاه کوچولو ی پرورده صمد،
که

حقایق را چون جامه سیاه بر تن نحیف اش کرد و داستان ها سرود..
هرجند دنیا با تمام

 پدر سوختگی هایش تا میتوانداخم میکند و روی ترش ،تا رَم دهدم... ولی منم که چهار چنگولی

 چسبیدم به این دنیا و محدوده خودم !
نیمی از من آتش شده و نیم دیگرم باران اما بارانم اخگر و

زبانه های  آتشم را خاموش نمیکند
.... حال تو هی بگو نوشته هایت حس رعب و نفرت دارد و از

غلیان احساس ات واهمه میکنم...
حالا هی بگو ... چه توفیر میان  ماندن و رفتن و  گفتن از آنچه

 که از آن بیخبریم....
و هی بگویم ای آقا .. اندیشه  کن از  تجلی و انکشاف و حلول صداقتی

 
هدایت یافته  برروح ِدخترکی چنین ،
که خود اضداد را مجموع در خصیصه اش هم چون جنگ و صلح

 بر کنار دارد...!
در این میانه زمان است که بر من سیر کرده میتازد  و من نیز فرصتی می ربایم

که بر وی بتازم..
که نیک دانسته ام او زان زندگی را خیال بی خیالی به سر دارد و دیر برسم اگر ،

قافیه ها را تک به تک
بازنده ام! - باخته و مات در میان هیاهو .. همچون گنگ خواب دیده!! 

محزون نیستم از نقش در آب شدن تک تک خیالاتم که از فرو ریختن هر تک شان آرام میگیرم و

آرامتر میشوم...

همچون سنجاقکی بر مردابی ساکت که به وقت مرگ راحت تر از نیچه جان می سپارد ...




http://fc09.deviantart.net/fs30/i/2010/090/5/b/Stop_time_III_by_vimark.jpg


ارسال شده توسط دل آرام در شنبه 1393/08/3 | نظرات ()

 

مردی که هیچکس نبود !

تعداد بازدید:

 رفتن که بهانه نمیخواهد  

یک چمدان میخواهد از دلخوریهای تلنبار شده  و گاهی حتی دلخوشی های انکار شده  ! 

رفتن که بهانه نمیخواهد وقتی نخواهی بمانی ، با چمدان که هیچ بی چمدان هم میروی !                

ماندن اما بهانه مبخواهد ... 

دستی گرم ، نگاهی مهربان ، دروغی دوست داشتنی  ، یک فنجان چای ، بوی عود...    

یک اهنگ مشترک ، خاطرات تلخ و شیرین

وقتی بخواهی بمانی

حتی اگر چمدانت پر از دلخوری باشد خالی اش میکنی و باز هم میمانی و نم باران را رگبار

می بینی و بهانه اش میکنی برای نرفتن!                                                                                               

  

آری :

آمدن دلیل میخواهد - ماندن بهانه و رفتن ....... هیچ ! حواستان به رگبار باران باشد ...!

 

نویسنده ...... ؟      

                                                                                                                                                                 



http://upload7.ir/imgs/2014-10/35211373390482985484.jpg


ارسال شده توسط دل آرام در دوشنبه 1393/07/28 | نظرات ()

 

درباره وبلاگ

عاشقانه هایم و صمیمانه تـرین نوشتـه هـایم آنهایی هست کــه بـرای هیچکس مینویسم و سخنی از حقیقت سرشار است که هیچ مصلحتی آن را ایجاب نمی کندو اینها همان حرف هایی است که هر کسی برای نــگفتن دارد.حرفــهایی که پاره های بودن آدمی اند...اینـان هماره درجستجوی مخاطب خویشند،اگر یافتند، یافته می شوند.نوشته هایم همانانی هستند که گاه به لبخند وامیدارند و گاه به اشک.. ضرباهنگ کلماتی و واژه هایی که میلغزندو میرقصند از قلب تا قلم!
___________________________
اینجا کلبه افکار زنی است آرام و ملایم و صبور،با تلخی ها مانوس است و تنهایی را میشناسد. دغدغه ی نوشتن قلمش را میخراشد ، اما نوشتنِ دغدغه ها روحش را.
سه تاری دارم محزون ولی وفادار چونان دل خویش و زغالی به رنگ سیاهی چشمان دلبر برای تابلوهای سیاه قلمم.. و گاه اگر حوصله ای باشد و مجالی هر از گاهی معرق هم کار میکنم هرچند جبر زمان وقفه ای ایجاد کرد برای هنر آموزی ولی موسیقی و هنر به ذات تنها رفیقِ شفیق من در روزهای سخت تنهایی بودند.
اینجا هم فقط طالب آرامش و سکونم از نوع خالص گاه ورای موسیقی و هنر باید نوشت وگرنه کلمات میمانند و میگریزند از ذهن تب آلود..


پروفایل مدیر وبلاگ

آمار وبلاگ

بازدید کل :
بازدید امروز :
بازدید دیروز :
بازدید این ماه :
بازدید ماه قبل :
تعداد نویسندگان :
تعداد کل پست ها :
آخرین بازدید :
آخرین بروز رسانی :

نویسندگان

دل آرام (383)

امکانات