دل نوشته های دل‌ آرام

تو را از تو ربوده اند، و این تنهایی ژرف است...!

RSS

مثنویِ هفتاد من !

تعداد بازدید:

من اگر با من نباشم می شوم تنها ترین                                                      

کیست با من گر شوم من باشد از من ماترین

 

من نمی دانم کی ام من ، لیک یک من در من است                                         

آن که تکلیف منش با من من من ، روشن است

 

من اگر از من بپرسم ای من ای همزاد من !                                                         

ای من غمگین من در لحظه های شاد من !

 

هرچه از من یا من من ، در من من دیده ای                                                           

مثل من وقتی که با من می شوی خندیده ای

 

هیچ کس با من ، چنان من مردم آزاری نکرد                                                             

این من من هم نشست و مثل من کاری نکرد

 

ای من با من ، که بی من ، من تر از من می شوی                                                      

هرچه هم من من کنی ، حاشا شوی چون من قوی

 

من من من ، من من بی رنگ و بی تأثیر نیست                                                        

هیچ کس با من من من ، مثل من درگیر نیست

 

کیست این من ؟ این من با من زمن بیگانه تر                                                       

این من من من کن از من کمی دیوانه تر ؟

 

زیر باران من از من پر شدن دشوار نیست                                                          

ورنه من من کردن من ، از من من عار نیست

 

راستی ! این قدر من را از کجا آورده ام ،                                                              

بعد هر من بار دیگر من ، چرا آورده ام ؟

 

در دهان من نمی دانم چه شد افتاد من                                                              

مثنوی گفتم که آوردم در آن هفتاد «من» !


- ناصر فیض -





http://s6.picofile.com/file/8209906918/delaram.jpg


                                                                                              توضیح تصویر : معرق کاری

ارسال شده توسط دل آرام در چهارشنبه 1394/06/11 | نظرات ()

 

اندوه مونالیزا

تعداد بازدید:

یک پیام !

 " کچل کن
   برو بالا شهر...   /  همه فکر میکنن مد شده....!
   برو وسط شهر... /  فکر میکنن سربازی...!
  برو پایین شهر...   / همه فکر میکنن....زندان بودی!

  این همه تفاوت فقط در شعاع بیست کیلومتری... "


برداشت شخصی

آیا میتوان نوشت عظمتی خلاصه شده در نگرشی بنیادی ؟ آدمیان به نسبت محیطی که در آن به

رشد و بالندگی دست یازیدند برداشت ذهنی خویش را درو میکنند. افق دید برخی افراد ، دایره ای

به شعاع صفر است . این یک نقطه است . نقطعه موضع گیری و مرکزفرمان کلی ذهنی ! که آن هم

نه در یک اصول بدیع خلق بازپس خوردی آرام .که گاه ملزم به فروخوردن خشمی  خود آگاهیم...

که در بدیع ترین لحظات ممکن بیرون خزیده و پیرامون خویش را کالبد میکنیم. وهمچون موجی

 متحرک پیش میرویم...

قول داده ام تلخ نشوم.. تند نباشم ...! حتی آن لحظه که روی آخرین پله از جهان هستی ایستاده

و سقوط را نظاره کنم. شاید تدخین هیچ افیونی جانی تازه نبخشد دیگر ، که اینجا خلاء و انگاره ای

سپید رنگ آمیخته در فریادِ پیچ پچ بی تفاوتی ست ..


پی نوشت :

اندوه و درد دروغی پوج است برای تداوم سستی روح مان ... شبیه خیل عظیمی از موریانه های

حریص به درختان پیر یک جنگل !

گفته ام نجات دهنده مرده است .. اما انکار نکرده ام که خدا همیشگی ست ...



ته نوشت :

بوف کور را اگر خواندی میبینی کلمات راه میروند ... سخن میگویند. تصویر میسازند ....

سیاه و خاکستری ... واضح اند و شفاف .. اما سخت اند برای همین درک نمیشوند..

صدای من ضربان آن کلمات است که بگوید حزن ارزش نیست اما معنای ارزش را می اموزد ...



*****
عنوان :  برگرفته از رمان ِ شاهرخ گیوا




ارسال شده توسط دل آرام در شنبه 1394/06/7 | نظرات ()

 

حقیقت هستی !

تعداد بازدید:

ما موجودات یک سر و دو گوش بدبختی هستیم که از شقیقه توسط دو پیچ محکم شده ایم...

و صرفا محکوم به مردن نیستیم که در کنار این فعل به تنازع و کفاح نیز محکومیم تا دم مـــرگ !!

که به رغم هنگامه خاموشیم . صامت و ساکن ! در سکوتی مطلق و عاری ! دیگر از فردیت افراد

در مناسبات که از ورای مفاهیم اشیا جان میگیرد خبری نیست..ما در خویش محکوم شده ایم..

نه در جهانی اینچنین ویران که در دنیایی مختل، به تنازع بقا مشغول گشته ایم که مرگ در

اینچنین آشوبه مکانی خود فریبی دیگر است .. همچو لازمانی ابدی! همین هم که هستیم

خفته در حرکت راهی به سمت ویرانی را طی میکنیم .جایی که زندگیتان پر از اگر است و

عقایدتان مملو از دروغ تجارتتان سرشار گناه و عشقهایتان آمیخته به نفرت محض !....

مرا به استاندارد خویش شابلون نکن .. لعنت به افکار و روان جهندتان ...

قربانی نام توست و سقوط از آن تو !





یک تذکر - بی ارتباط به متن کلام !

بس وقیحانه رفتار و گفتارت در تفاوت کلام و عمل آلارم میدن ! خانم...

( صادق اگر باشم به جای واژه خانم مینویسم ، به ظاهر دوست )

فعلا زیر افتابی نرم چنبره زده ام . زمانی که قدم بر میداری حواست کاملا جمع باشد !




http://s6.picofile.com/file/8208003726/hanging_500.jpg



ارسال شده توسط دل آرام در یکشنبه 1394/06/1 | نظرات ()

 

...

تعداد بازدید:

ای یارِ مُقامِر دل، پیش آ و دمی کم زن
زخمی که زنی بر ما مردانه و محکم زن


گر تخت نهی ما را، بر سینۀ دریا نه
ور دار زنی ما را، بر گنبدِ اعظم زن


ازواجِ موافق را شربت دِه و دم دم دِه
اَمشاجِ منافق را درهم زن و برهم زن


اکسیر لدنی را بر خاطر جامد نه
مخمور یتیمی را بر جام محرم زن


در دیدۀ عالم نِه عدلی نو و عقلی نو
وان آهوی یاهو را بر کلبِ مُعَلَّم زن


اندر گِلِ بِسرشته یک نفخِ دگر دردَم
وان سنبلِ ناکِشته بر طینتِ آدم زن


گر صادقِ صِدیقی در غارِ سعادت رو
چون مردِ مسلمانی بر مُلکِ مسلّم زن


جان خواستهای ای جان، اینک من و اینک جان
جانی که تو را نَبوَد، بر قعرِ جهنّم زن


خواهی که به هر ساعت عیسیِّ نوی زاید
زان گلشنِ خود بادی بر چادرِ مریم زن


گر دارِ فنا خواهی تا دارِ بقا گردد
آن آتشِ عمرانی در خرمنِ ماتم زن


خواهی تو دو عالم را همکاسه و هم یاسه
آن کُحلِ «اناالله»* را در عینِ دو عالم زن


من بس کنم، اما تو، ای مطربِ روشن دل
از زیر چو سیر آیی، بر زمزمۀ بم زن


تو دشمنِ غمهایی، خاموش نمیشایی
هر لحظه یکی سنگی بر مغزِ سرِ غم زن


- دیوان شمس -


پی نوشت :

ای یار ... دمی کم زن:
دو بیت آغازین این غزل از سنایی است و مثل بسیاری موارد خداوندگار سماع را با بیت یا ابیاتی از قدما آغاز می کرده و دنبالۀ آن را به تناسب حالات و لحظه های خود می آفریده است.
مُقامر: قمارپیشه و قماردوست
امشاج: جمع مشج و مشیج، آمیخته ها
کَلب مُعلَّم: سگ شکاری، سگ آموخته. ظاهراً کنایه از سگ نَفس است که به ریاضت آموخته شده و تعلیم یافته است.
گِلِ بسرشته: کنایه از گِل آدم است، یعنی طینت آدم.
هم یاسه: هم مسلک، شریک در یاسه. یاسه به معنی طرز و قاعده است.
کُحل: سرمه و «کُحلِ اَنا الله» اشاره است به «اِنِّی اَنا الله» که موسی در وادی ایمن شنید، یعنی اگر می خواهی که شرک و اختلافِ مذاهب از میان برخیزد، بر همگان تجلی کن آنگونه که در طور بر موسی تجلی کردی.
خاموش نمی شایی: شایسته نیست خاموش باشی.

ارسال شده توسط دل آرام در یکشنبه 1394/06/1 | نظرات ()

 

درباره وبلاگ

عاشقانه هایم و صمیمانه تـرین نوشتـه هـایم آنهایی هست کــه بـرای هیچکس مینویسم و سخنی از حقیقت سرشار است که هیچ مصلحتی آن را ایجاب نمی کندو اینها همان حرف هایی است که هر کسی برای نــگفتن دارد.حرفــهایی که پاره های بودن آدمی اند...اینـان هماره درجستجوی مخاطب خویشند،اگر یافتند، یافته می شوند.نوشته هایم همانانی هستند که گاه به لبخند وامیدارند و گاه به اشک.. ضرباهنگ کلماتی و واژه هایی که میلغزندو میرقصند از قلب تا قلم!
___________________________
اینجا کلبه افکار زنی است آرام و ملایم و صبور،با تلخی ها مانوس است و تنهایی را میشناسد. دغدغه ی نوشتن قلمش را میخراشد ، اما نوشتنِ دغدغه ها روحش را.

اینجا ، فقط طالب آرامش و سکونم از نوع زلال !


پروفایل مدیر وبلاگ

آمار وبلاگ

بازدید کل :
بازدید امروز :
بازدید دیروز :
بازدید این ماه :
بازدید ماه قبل :
تعداد نویسندگان :
تعداد کل پست ها :
آخرین بازدید :
آخرین بروز رسانی :

نویسندگان

دل آرام (492)

نظرسنجی

نظرتون در مورد این وبلاگ..

امکانات


...